ജോസഫ് പുണ്യാളൻ പറഞ്ഞ കഥകൾ

ഞാൻ ബാച് ‌ ലർ ആയീ   ബംഗ്ലൂയൂരിൽ കഴിയുന്ന കാലം. എൻ്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിൽ ചുമ്മാ ഒരു വാരാന്ത്യം ആഘോഷിക്കാൻ പോയീ . അവന്റെ വീടിൻ്റെ അടുത്ത് ഒരു ബാംഗ്ലൂർ മലയാളിയും അയാളുടെ കന്നഡക്കാരി ഭാര്യയും താമസിച്ചിരുന്നു. വളരെ നല്ല മനുഷ്യൻ, വല്ലപ്പോഴും മിച്ചം വരുന്ന ഭക്ഷണം പട്ടിക്ക് കൊടുക്കാതെ ഞങ്ങൾക്ക് തരുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ അവസ്ഥ പട്ടിയേക്കാളും മെച്ചമൊന്നും ആയിരുന്നില്ല , അതുകൊണ്ട് പ്രതേകിച്ചു വിഷമം ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. അവര് തരുന്നത് വാങ്ങി മൃഷ്ടാംഗം ഭക്ഷിക്കും. ഒരു ദിവസം എന്റെ സുഹൃത്തും അയാളും   കൂടി പുറത്തു സംസാരിച്ചു നിൽകുവായിരുന്നു . എന്തോ വിഷയം , ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഒരു സിനിമ കണ്ടുകൊണ്ടിക്കുന്നു . ആ കന്നഡ മലയാളീടെ സഹധർമണി അവരുടെ വീടിൻ്റെ വാതുക്കൽ ഇരിക്കുന്നു . കൈയ്യിലെ   മുറത്തിൽ നിന്ന് എന്തോ നുള്ളിപ്പെറുക്കി ചെയ്യുന്നു . ആ തരുണി അവരുടെ കെട്ടിയവൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂന്നുണ്ട് . കാര്യങ്ങൾ ഒരു ബോറൻ സിനിമ പോലെ വലിഞ്ഞു പോകുന്നു . അയാളുടെ എന്തോ ഫലിതത്തിന്റെ   മറുപടിയായീ എൻ്റെ   സുഹൃത്ത് അയാളോട്   പറഞ്...

ഞാൻ പഠനത്തിനായി   ഒറീസ്സയിൽ ആയിരിക്കുന്ന സമയം ; ഞങ്ങടെ കോളേജ് ഒരു പട്ടിക്കാട്ടിൽ ആണ്. ഒരു മുട്ടായീ വാങ്ങാൻപോലും അടുത്തുള്ള മാർക്കറ്റിൽ പോകണം. 2.5 കിലോമീറ്റർ നടപ്പ് .ഹൈടെൻഷൻ ഇലക്ട്രിക്ക് ലൈനിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് നടക്കണം . പിന്നെ അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു ഗുണമുണ്ട് ; സ്വപ്നം കാണാം , മിക്കവാറും യാത്രകൾ രാത്രിആയതുകൊണ്ടു ദിവാസ്വപ്‌നം എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. സുഖമുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ ... പഠിച്ചു ജോലിവാങ്ങി…കാർ വാങ്ങി ....ലൈൻ അടിച്ചു പെണ്ണുകെട്ടി .... അങ്ങനെ സുഖമുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്യാം.... അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം നടക്കുമ്പോൾ ഒരു സൈക്കിൾ ബെൽ.... ഒരു നോൺ ടീച്ചിങ് സ്റ്റാഫ് ആണ്.. നല്ല പുഷ്‌ടിയുള്ള മനുഷ്യൻ. ലിഫ്റ്റ് വേണോ എന്നൊരു സ്നേഹമയമായ ചോദ്യം.സസന്തോഷം സമ്മതം മൂളി. പുണ്യവാനായ ഈ മനുഷ്യസ്നേഹിയേ ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കും എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു . ഭീമാകായനായ ആ മനുഷ്യസ്നേഹി   സൈക്ലിളിൽനിന്നിറങ്ങി, എന്നിട്ടു പറയുവാ ... നീ സൈക്കിൾ ചവിട്ടിക്കോ ,ഞാൻ മുൻപിൽ ഇരിക്കാം എന്ന്. 55   കിലോ തൂക്കമുള്ള ഞാൻ 80 കിലോ തൂക്കമുള്ള ആ മൃഗത്തെയും വച്ച് 2 Km സൈക്കിൾചവിട്ടണം എന്ന് സാരം . ലിഫ്റ്റ് വേണം എന്നുപറഞ്ഞതുകൊണ്ടു ഇനി...